Overslaan en naar hoofdinhoud gaan

Design & Technology december 14, 2018

Iedereen draagt al werkend iets bij. Ja, jij ook.

Image

Mijn trein heeft vertraging. Ik storm vijf minuten later dan gepland binnen en niemand verblikt of verbloost. Dat was vorig jaar wel anders. Kwam ik dan een paar minuten te laat, dan stond er een horde tieners klaar om me een verontwaardigd welkom te geven. “Wist u dat als u vijf minuten te laat bent, we gewoon weg mogen?”

Vorig jaar stond ik voor de klas. Het was mijn vijfde jaar in het internationaal middelbaar onderwijs. Maar ook al zat ik elke dag om half vier thuis, ‘s avonds was ik uitgeput. Eenmaal terug in Nederland besloot ik het roer om te gooien. Toch zat ik met al die lesplannen en stickers. Was het niet zonde om dat allemaal weg te gooien? Ik had er zoveel in geïnvesteerd.

Bovendien was ik getraind in het professioneel lijden. Als docent kies je namelijk voor het martelaarschap. Je verdient te weinig, krijgt nauwelijks waardering, en doorgroeimogelijkheden zijn schaars. Maar al die ellende draag je op je schouders omdat je weet dat je goed bezig bent. Waardevol werk.

Eenmaal bij Dept sloeg de twijfel toe. Waar werkte ik nu eigenlijk voor? Een salaris? Awards? Verkoopcijfers? Ik heb toen de tijd genomen om toegevoegde waarde te vinden in mijn werk. Want ook al red je geen levens op dagelijkse basis, je draagt bij aan de maatschappij. En als dat belangrijk voor je is, kan ik je aanraden om daar ook even voor te gaan zitten, want intrinsieke motivatie duurt uiteindelijk het langst. Maar voor het geval dat je het nu heel druk hebt, zijn hier alvast vier tips.

Vermijd scheve vergelijkingen met andere vakgebieden

Mijn eerste fout was om mijn werk te bekijken vanuit het oogpunt van een docent. Als je redeneert vanuit een invalshoek die niet op je van toepassing is, raakt het einde natuurlijk zoek. Toen ik voor de klas stond dacht ik ook niet: ‘Goh, ik had nu ook plastic uit de oceaan kunnen staan vissen, of chronisch zieken kunnen verplegen, of branden kunnen blussen. Wat sta ik hier dan eigenlijk te prutsen?’

Dat soort vragen komen voort uit een misplaatst verantwoordelijkheidsgevoel. We zien onszelf te snel als het middelpunt van het bestaan. Niet alleen ons eigen bestaan: het bestaan. Logisch ook. Alles wat je tot nu toe hebt meegemaakt draaide tenslotte om jou, hoe jij je voelde, en wat jij aan het doen was. Dus als jij de wereld niet ten goede aan het veranderen bent, wie doet dat dan wel?

De waarheid is natuurlijk dat we onderdeel zijn van een groter geheel. De cellen van je milt nemen het zichzelf niet kwalijk dat ze geen longcellen zijn. Waarom zou je het jezelf dan verwijten dat de ethische waarde van je werk minder meetbaar is? Dat is net zo onproductief, oneerlijk en onvriendelijk.

Kijk verder dan je project lang is

Niet elke klus is baanbrekend. Niet elk project is er een om over op te scheppen op feestjes. Soms is het gewoon buffelen om iets af te krijgen wat daarna in een la verdwijnt. Of nog erger: wat wordt afgewezen. Dan is het verleidelijk om te denken dat dat is hoe het altijd gaat zijn. Maar dat je nu bezig bent met iets wat minder inspirerend is, betekent natuurlijk niet dat je dat volgende week nog steeds bent. Of volgende maand. Of volgend jaar.

Daarnaast werk je met anderen. Ook voor hen kan je van waarde zijn. Dat kan zo klein zijn als een artikel doorsturen dat je aan ze deed denken. Of vragen of er nog iemand koffie wil. De deur openhouden. Kleine dingen die samen zorgen dat je een grote positieve impact hebt op je omgeving.

Zie je werk als iets dat je levensdoel faciliteert

Het is ook prima als je werk alleen je werk is. Iets wat je doet om te zorgen dat thuis het licht aan blijft en de koelkast gevuld. En wat je dan thuis gaat zitten doen met je buik vol en de verwarming aan, daar kan je iets moois van maken.

Leg een eerste hand aan die musical over Satoshi Nakamoto die maar door je hoofd blijft spoken. Zet een computercentrum op voor bejaarden. Of spaar je vrije dagen op om in de herfst de stranden schoon te prikken.

Bewustzijn is hier de eerste stap. Wat is er belangrijk voor je? Voor veel mensen is het genoeg om zichzelf en potentiële naasten in leven en relatief tevreden te houden. Ook een goed doel om na te leven. Maar maak dat dan een weloverwogen keuze in plaats van je default setting.

Vind toegevoegde waarde in jezelf

Een mooie theorie: je leeft elf keer. Het kost je zeven jaar om ergens goed in te worden. Laten we er even vanuit gaan dat je het redt tot je 88e. Dat betekent dat je na je elfde verjaardag elf kansen hebt om iets nieuws te leren, iets anders te doen, en iets beters te worden.

Als je ergens in wil investeren, waarom dan niet in jezelf? Je weet niet altijd hoe je leven er over vijf jaar uitziet. Wat er bij komt. Wat je kwijtraakt. De enige constante ben je zelf. De moeite waard om van jezelf pas echt iets waardevols te maken.

Vragen? We helpen je graag!